Günaydın Dostlar… ☀️🌿☕️

Yeni haftamız dostluk selamıyla başlasın; gönlümüz huzurla, sofralarımız bereketle dolsun. Emeğimiz karşılık bulsun, sevdiklerimizin yüzü hep gülsün. 🌹

Sıewe Şıma Wûeşıb 🌹

Günaydın Dostlar… ☀️🌿☕️

Pazar sabahınız, sesini duyduğunuz ya da sevgiyle andığınız bir dostun selamıyla aydınlansın; gönlünüz huzurla, pazar sofranız muhabbetle dolsun. Sevdiklerimiz iyi, dostluklarımız kaim olsun. 🌹

Sıewe Şıma Wûeşıb 🌹

Günaydın Dostlar… ☀️🌿☕️

Bir dost selamıyla güzelleşsin hafta sonunuz; gönlünüz huzurla, neşeyle dolsun. Sevdiklerimiz iyi, dostluklarımız daim olsun. 🌹

Sıewe Şıma Wûeşıb 🌹

Günaydın Dostlar… ☀️🌿☕️

Bir dost selamıyla ısınsın sabahımız; gönlümüz huzurla, soframız bereketle dolsun. Dostluklar daim olsun. 🌹

Sıewe Şıma Wûeşıb 🌹

Günaydın Dostlar… ☀️🌿☕️

Bir selamla yakın olsun uzaklar; bir tebessümle hafiflesin yürekler. Günümüz huzurlu, işlerimiz bereketli, dostluklar daim olsun .

Şıma Wûeşıb 🌹

Günaydın Dostlar… ☀️🌿☕️

Yeni gün gönlümüze huzur, işlerimize kolaylık getirsin. Dostların selamı, bir fincan çayın sıcaklığı, güzel bir söz ve içten bir tebessümle aydınlansın sabahımız. 🌹

Sıewe Şıma Wûeşıb 🌹

KÜRDİSTAN’IN SESİ, DAVET LİSTELERİNE SIĞMAZ

Barzani Karargâhı’nın MERI Forumu hakkında yaptığı açıklama, bir konferansın davetli listesini aşan temel bir meseleye işaret ediyor: Kürdistan’ın bütün parçalarının söz hakkı, siyasi tercihlere göre daraltılamaz.

Açıklamada dile getirilen çoğulculuk eksikliği, basit bir organizasyon kusuru olarak görülemez. Kürdistan’ın geleceğinin tartışıldığı bir zeminde, diğer parçalardaki siyasi tarafların yeterince temsil edilmemesi, ortak geleceğe ilişkin sözün eksik kurulması demektir. Bir halkın meseleleri konuşulurken, o meseleleri yaşayan farklı kesimlerin sesine yer açılmalıdır.

Bu bakımdan Barzani Karargâhı’nın itirazını yerinde ve değerli buluyorum. Kürdistan’ın diğer parçalarındaki halkın kaygılarını gözetmesi ve siyasi farklılıkların dışlama gerekçesine dönüştürülmemesi gerektiğini hatırlatması önemlidir. Hewlêr’in taşıdığı anlam, kendi idari sınırlarının ötesine uzanır. Bu anlam, bütün Kürdlere karşı ahlaki ve siyasi bir sorumluluğu da beraberinde getirir.

Tam da burada, konferansın temsil anlayışı kadar siyasi işlevini de sorgulamak gerekiyor. Kürdistan’ın geleceğine ilişkin kaygıların geri plana itildiği; kişisel görünürlüğün, diplomatik yakınlıkların ve kısa vadeli hesapların öne çıktığı bir buluşmanın ortak akıl üretme iddiası zayıflar. Halkın sorunları tartışmanın merkezinden uzaklaştıkça, geriye siyasetçilerin birbirlerine ve dış dünyaya sundukları, siyasi ciddiyetten uzak görüntüler kalır. Konferans, düşüncenin ve sorumluluğun alanı olmaktan uzaklaşıp siyasi gösterişin sahnesine dönüşür.

Ortaya çıkan tablo, Kürdistan’ın geleceği karşısında sorumluluk üstlenmekten çok, o geleceği kendi siyasi vitrininin arka planına yerleştiren bir pragmatizmi düşündürüyor. Oysa entelektüel bir buluşmanın değeri, sahnesinin ihtişamıyla değil; zor soruların sorulabilmesi, dışarıda bırakılan seslerin duyulabilmesi ve iktidarların duymak istemediği hakikatlerin dile getirilebilmesiyle ölçülür. Kürdistan’ın geleceği, hiç kimsenin görünürlük arayışına dekor yapılamaz.

Barzani Karargâhı’nın ölçülü ama etkili itirazı, bu nedenle dikkate değerdir. Ancak forumun düzenlenmesinde dahlinin bulunmadığını belirtmesi, tek başına yeterli değildir. Organizatörlerin bu temsil eksikliğini nasıl giderecekleri sorusu hâlâ önümüzde duruyor. Bundan sonraki toplantılarda farklı seslerin katılımını sağlayacak hangi somut adımlar atılacaktır? Dile getirilen itirazın asıl karşılığı, ortak ve kapsayıcı bir zeminin kurulmasına öncülük etmesi olacaktır.

Çünkü çoğulculuk, yalnızca birbirine yakın olanların aynı salonda bulunmasıyla gerçekleşmez. Asıl sınav, görüşlerine katılmadığımız insanların da söz hakkını savunabilmektir. Bu ölçü, bütün Kürd siyasi çevreleri için geçerlidir. Kendi dışlanmasına itiraz eden herkes, başkasının dışlandığı yerde de aynı ilkeyi savunmalıdır.

Elbette her forumun bütün örgütleri ve şahsiyetleri aynı anda ağırlaması mümkün olmayabilir. Ancak katılımın sınırlı olması, temsilin sürekli aynı çevreler arasında paylaşılmasını haklı kılmaz. Davet ölçütleri açık, dengeli ve farklı görüşlere yer verecek biçimde belirlenmelidir. Sınırlı bir program, dar bir siyasi anlayışın mazereti olamaz.

Kürdistan’ın parçaları arasındaki bağ, törensel kardeşlik sözleriyle güçlenmez. Birbirinin acısını duymak, itirazına kulak vermek ve siyasi iradesine saygı göstermekle güçlenir. Ortak bir gelecek, farklılıkların susturulmasıyla değil, farklı seslerin birlikte konuşabilmesiyle kurulabilir.

Barzani Karargâhı’nın açıklamasını bu nedenle önemli bir hatırlatma olarak okuyorum. Şimdi ihtiyaç duyulan, bu hatırlatmayı kalıcı bir siyasi tutuma dönüştürmektir. Çoğulculuk, açıklamalarda savunulan bir temenni olmaktan çıkıp siyasi ilişkilerin ve ortak toplantıların vazgeçilmez ilkesi hâline gelmelidir.

Kürd milletinin ortak geleceğini konuşmak isteyenler, önce onun farklı seslerine yer açmalıdır. Kürdistan’ın hafızası da iradesi de birkaç panelin, birkaç ailenin, birkaç parti ve örgütün çizdiği dar çerçeveye sığmaz.

Bir milletin söz hakkı, davet listesine alınmakla doğmaz; o listeden çıkarılmakla da ortadan kalkmaz.

Maaruf Ataoğlu

13 Ekim 2026

ŞAM’DA HAFIZA TAŞINIYOR, ERBİL’DE SİYASET POZ VERİYOR

Selahaddin Eyyubi’nin heykeli Şam Kalesi’nin önünden kaldırılıp bir tıra yükleniyor. Yönetim buna “restorasyon” diyor. Peki, biz Kürdler bu açıklamayı neden güvence sayalım? HTŞ’nin Kürd halkına karşı yaptıklarını biliyor, sicilini tanıyoruz.

Bir tarihsel sembolü yerinden sökenlerin sözüne değil, yaptıklarına bakacağız. Hangi maksatla kaldırıldığını, nereye götürüldüğünü, ne zaman ve hangi koşullarda yeniden sergileneceğini hep birlikte göreceğiz.

Bir milletin hafızasının yerinden sökülmesi, bürokratik birkaç cümleyle normalleştirilemez. Dün izleyebildiğim kadarıyla, Menderes İnanç kardeşim dışında Kürdlerden bu konuda tepki veren olmadı.

Selahaddin’in mirası, farklı halkların ortak tarihine aittir. Fakat bu ortaklık, onun Kürd kökenini Şam’dan silmenin gerekçesi yapılamaz. Zaferini sahiplenip kimliğini görünmez kılan anlayışa da hatırasını şehirden uzaklaştıran, Kürd düşmanı HTŞ kararlarına da itirazımız vardır.

Şam yönetimi ve onun destekçileri güven istiyorlarsa, önce geçmişte Kürd halkına yaptıklarının, Kürd kadınlarını köle pazarlarında satmalarının hesabını vermelidirler.

Aklıma gelen ilk soruları “eski Kürd generali”, yeni müsteşar Mazlum Abdi’ye yöneltiyorum:

Heykel nerede? Heykele hangi işlem uygulanıyor? Ne zaman, nerede yeniden sergilenecek?

Bu soruların cevabı Kürd milletine verilmeden “koruyoruz” demek, toplumdan Colani’ye ve onun zihniyetine körü körüne itaat etmesini istemektir.

Erbil’de konferansa katılan Kürd siyasetçilerinin sorumluluğu da tam burada başlıyor. Halkın tarihsel görünürlüğünü ilgilendiren bir mesele karşısında diplomasi, yalnızca görüşmekten, yan yana durup gülücükler saçarak fotoğraf çektirmekten ibaret olamaz.

O masalarda halkın kaygısını dile getirmeyecekseniz, kimi temsil ediyorsunuz?

Mesele, bir fotoğraftaki gülümseme değildir. Mesele, temsil makamlarının hangi soruyu sorduğu, hangi güvenceyi istediği ve hangi sonucu aldığıdır. Bireysel itirazlar var; fakat halkın beklediği, bu itirazların Kürdistan’ın bütününde karşı duruş gösteren kurumsal bir iradeye dönüşmesidir.

Din adına tarihe hükmetmeye kalkışan anlayışa, açıkça ve anlayabileceği bir dille seslenmek gerekir: Hiçbir iktidarın, hiçbir dinî yorumun Kürd milletinin hafızasını budama hakkı yoktur. Hiçbir inanç, böylesine önemli bir kültürel mirası ortadan kaldırmanın ruhsatı değildir. Mustafa Kemal Atatürk ne zaman Ankara’dan kaldırılırsa, Selahaddin Eyyubi de ancak o zaman Şam’dan kaldırılabilir.

“Bugün heykel, yarın mezar” kaygısını giderecek olan, bu selefi yönetimin teskin edici sözleri değildir. İnandırıcı bir güvence, ancak Kürd milletinin varlığının anayasal güvenceye alınması ve tarihsel mirası için denetlenebilir bir koruma sağlanmasıyla mümkündür. Sessizlik bu güvenceyi sağlamaz; protokol nezaketi de hafızanın yerini tutmaz.

Bu husus çok önemlidir. Kürd halkının tarihsel hafızası, entegrasyon ilişkileri bozulmasın diye ertelenecek bir gündem maddesi değildir.

Kak Mesûd, Neçirwan ve Masrur Barzani; Bafıl ve Qubat Talabani; Müsteşar Mazlum Abdi, Sekreter İlham Ahmed: Sizlere sesleniyorum!

Şam’dan hesap sorun. Amed’de, Erbil’de, Sine’de ve Rojava’da, Kürdistan’ın bütününde halkınıza hesap verin.

Temsil, koltukta görünmekle değil, gerektiğinde o koltuktan söz yükseltmekle anlam kazanır.

Maaruf Ataoğlu
13 Ekim 2026

Günaydın Dostlar… ☀️🌿☕️

Yeni gün gönlümüze huzur, işlerimize kolaylık, soframıza bereket getirsin. Dostluklar daim, umutlar diri olsun. 🌹

Sıewe Şıma Wûeşıb 🌹

KÜRD HALKININ SİYASETİNDE VESAYETİN İZLERİ KALKMALI

Koltukların sürekliliğinden halkın iradesine

Bir halkın siyasetini temsil etmek, onun adına süresiz konuşma yetkisi edinmek değildir. Temsil, topluma karşı sorumluluk üstlenmek, alınan kararların hesabını vermek ve bu sorumluluğu kendi hareketinin içindeki yeni, genç ve dinamik kadrolara devredebilmektir.

Kürd siyasetinin bugün ihtiyaç duyduğu muhasebe, geçmişte kimin ne kadar fedakârlık yaptığını sürekli sıralamakla sınırlı kalamaz.

Asıl soru şudur:

Bu fedakârlıklar hangi haklara, hangi kurumlara ve hangi kalıcı güvencelere dönüşmüştür?

“Düşün artık bu halkın yakasından!” itirazının arkasında yalnızca öfke yoktur.

Kendi geleceği hakkında söz söylemek isteyen bir toplumun, adına konuşanlardan temsil sorumluluğunu yerine getirmelerini ve hesap vermelerini istemesi kaçınılmazdır. Bu talebi sadakatsizlik saymak, halkın sesini duymamak ve siyasetle toplum arasındaki mesafeyi gittikçe büyütmek demektir.

Kurucu siyasi örgütlerin yanısıra; 1988’de SHP’den bugüne uzanan süreçte milletvekillikleri ve belediye başkanlıkları sürekli aynı kişiler, aileler ve simalar arasında paylaşılmaktadır.

“Bu koltuklara doymadınız mı?” sorusu, herkesin aynı makamda kesintisiz kaldığı iddiasından çok, siyasi kadroların ve anlayışların neden halkın içindeki sıradan insanların mücadelesiyle yenilenmediğini ve makamların neden sürekli atamayla gelenlerin arasında paylaştığı mevkiler olarak görüldüğünü sorgulamaktadır.

On yıllardır yön belirleyen kadroların, başarısızlıklarını açıklamadan ve topluma hesap vermeden, sürekli vitrindeki “KRAL’A” oynayarak kendi makamlarını sağlamlaştırmaları ne ölçüde demokratiktir?

Yeni kuşakların payına sürekli alkışlamak ve bedel ödemek, sistemi ele geçirmiş kadroların payına ise dar bir çevrede kararlar verip sürekli makamları kendi aralarında paylaşmak mı düşmektedir?

Burada eleştirinin ölçüsü yaş değildir. İleri yaş, bir insanın siyasi değerini azaltmaz; gençlik de tek başına demokratik bir anlayışın güvencesi sayılamaz. Sorun, tecrübenin dokunulmazlığa dönüşmesi, makamların kapalı çevrelerde el değiştirmesi ve her eleştirinin derhâl ihanet sayılmasıdır. Halkın önünü kapatan, yöneticilerin doğum tarihi değil; yenilenmeye, katılıma ve denetime kapalı siyaset anlayışıdır.

Siyasi partiler ve hareketler, örgütlerini korumaya çalışırken zamanla kendi devamlılıklarını halkın ihtiyaçlarının önüne koyabilir. Aday belirleme yetkisi, kaynaklara erişim ve kamuoyunda görünür olma imkânı dar bir çevrede toplandığında, tabanın yöneticileri değiştirme gücü zayıflar. Halk, kararların sahibi olmaktan uzaklaştırılır; önüne konulan kararları onaylaması beklenen bir kitleye dönüşür. Her Kürd siyasi hareketi, kendi içinde böyle bir yapı oluşturarak Kürdistan halkını sömürmektedir.

Kürd halkının siyasetine “kayyum” olunması eleştirisi de işte bu çerçevede anlaşılmalıdır. Burada hukuki bir atamadan değil, siyasi vesayetten söz edilmektedir. Devletin seçilmiş iradeye müdahalesini eleştiren bir anlayış, otuz yılı aşkın süredir kendi örgütünde farklı görüşleri dışlıyor, kararları tartışmaya kapatıyor ve halkın tercihinin yerine merkezî bir talimatı koyuyorsa demokratikleşme iddiasını kendi eliyle ve icraatlarıyla yok etmiştir.

Halkın iradesi, dışarıdan gelen müdahaleler kadar, onun adına içeride kurulan vesayete karşı da korunmalıdır. Demokrasiyi devletten talep edenler, onu kendi siyasi yapılarında da yaşatmakla yükümlüdür.

Ankara’nın imkânlarına ve milletvekilliğinin konforuna yöneltilen itirazın merkezinde de bu temsil sorunu vardır. Parlamentoda bulunmak, meşru ve gerekli bir mücadele yolu olabilir. Ancak parlamenter faaliyet, bir halkın siyasi ufkunun tamamı hâline getirildiğinde, temsilcinin gündemiyle seçmenin hayatı arasındaki mesafe sürekli büyür. Makamını korumaya odaklanan bir siyasetçinin kabul edilebilir bulduğu uzlaşma, dilini ve gelecek nesilleri korumaya değil, kendi koltuğunu koruma içgüdüsüne dayanır.

“Ceylan derili koltuklar” bu mesafenin simgesidir. Mesele, koltuğun malzemesi ya da temsilcinin kişisel hayatı değildir. Mesele, makamın sağladığı güvenlik ve itibarın, halkın yaşadığı güvencesizliği ve maruz kaldığı baskıları görünmez kılmasıdır. Temsilci kendini güvende hissederken temsil ettiği insanlar hâlâ güvencesiz koşullarda haklarını arıyor ve ham hayal projelerin savunuculuğunu yapıyorsa, ortada sorgulanması gereken ciddi bir kopuş vardır.

Siyasi sorumluluk, iyi niyet beyanlarıyla yerine getirilmiş olmaz. Kararların gerekçeleri açıklanmalı, sonuçları ortaya konulmalı ve halkın değerlendirmesine sunulmalıdır.

Kürd toplumu tek bir siyasi görüşten oluşmaz. Köylünün, kentli emekçinin, iş insanının, kadının, öğrencinin, zorunlu göç yaşamış ailenin ve diasporadaki insanın öncelikleri farklı olabilir. Dil, inanç, bölge ve hayat deneyimi bakımından çoğul bir toplumdan söz ediyoruz. Bu çeşitliliği tek bir merkezin söylemine sığdırmak, toplumsal gerçekliği daraltmak ve Kürd halkının bir bölümünü siyasi hayatın dışına itmek demektir.

Ortak hakları savunmak için aynı partiye üye olmak, aynı lidere bağlanmak veya aynı siyasi geçmişten gelmek gerekmez. Bir halkın ortak geleceği, herhangi bir örgütün sınırlarından çok daha geniş ele alınmalıdır.

“Süreç” diye tanımlanan girişimler de çoğulculuk, açıklık ve hesap verebilirlik açısından çok ciddi bir biçimde sorgulanarak değerlendirilmelidir.

Silahların susmasını istemek, insan hayatını korumak ve müzakereyi savunmak elbette meşru hedeflerdir. Fakat bir girişimi kendi pencerenizden “barış” diye adlandırmanız, bir milletin haklarının güvence altına alındığını göstermez. Ne konuşulduğu, kimin hangi yetkiyle konuştuğu ve verilen sözlerin hangi hukuki güvencelere bağlanacağı açıklanmalıdır.

Müzakerenin gerektirdiği mahremiyet, toplumu sürecin hedeflerinden ve kendi geleceğini belirleyecek kararlardan habersiz bırakmanın gerekçesi olamaz.

Anadilin eğitimdeki yeri ne olacaktır? Seçilmiş yerel yönetimlerin yetkileri nasıl korunacaktır? İnsanlar kimliklerini ve siyasi taleplerini baskı korkusu duymadan ifade edebilecek midir? Geçmişteki hak ihlalleri için hangi adalet yolları açılacaktır? Verilen sözlerin uygulanmasını kim, hangi yetkiyle denetleyecektir?

Bu sorular cevapsız kalırken halktan sınırsız güven istemek, demokratik temsilin sorumluluğuyla bağdaşmaz. Güven, belirsizliğe razı olmakla değil; açık hedefler, denetlenebilir kararlar ve güvence altına alınmış haklarla kurulur.

“Bu, Avrupa’da mültecilere uygulanan bir entegrasyon programı mı?” sorusu, Kürd meselesinin bir uyum sorununa indirgenmesine yönelik itirazdır. Avrupa’daki entegrasyon uygulamaları birbirinden farklıdır; mültecilerin de kimliklerini koruma ve eşit muamele görme hakları vardır. Dolayısıyla eleştirinin hedefi mülteciler değil, tarihsel hafızaya sahip bir milletin mülteci muamelesine tabi tutularak demokratik entegrasyon adı altında eritilmesi ve asimile edilmesidir.

Eşit haklarla ortak kamusal hayata katılmak başka, kimliğini kamusal alandan çekerek “EFENDİNİN SOFRASINDA” kabul görmek başkadır. Bir toplumdan dilini özel hayata hapsetmesi, kolektif taleplerinden vazgeçmesi ve yalnız bireysel uyum üzerinden tanınmayı kabul etmesi bekleniyorsa, burada katılımın ötesinde bir asimilasyon gerçeği doğar. Birlikte yaşamanın demokratik zemini, farklılıkların silinmesiyle değil, milletlerin haklarının korunmasıyla kurulabilir.

Biz Kürdler, Kürdistan diye adlandırdığımız tarihsel coğrafyada, kuşaklar boyunca yaşadığımız topraklarda misafir değiliz.

Kendi memleketimizde kimliğimizle var olmak için sofrada konukluk izni istemiyoruz. Dilimizin, toplumsal hafızamızın ve siyasi irademizin tanınmasını talep ediyoruz.

Bu talep, aynı coğrafyada yaşayan başka halkların aidiyetini veya haklarını inkâr etmez. Tam tersine, herkesin kendi kimliğiyle eşit, özgür ve güven içinde yaşayabileceği bir düzeni gerektirir. Ülkemiz Kürdistan’da kendi milletimiz için istediğimiz onuru ve özgürlüğü, birlikte yaşadığımız diğer azınlık halklar için de savunmak, demokratik tutarlılığımızın temelidir.

İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi, eşitliği ve ayrımcılık yasağını, düşünce ve ifade özgürlüğünü, barışçıl toplanma ve örgütlenme özgürlüklerini, yönetime ve kültürel hayata katılma haklarını tanır. Özellikle 21. madde, yönetimin meşruiyetini halkın iradesine dayandırır. Bu ilkeler, hakların bir lütuf gibi sunulamayacağını gösteren temel bir çerçevedir.

Hukuki dayanakları doğru adlandırmak da hak mücadelesinin ciddiyetinin gereğidir. Beyanname, tek başına belirli bir federal modeli veya bağımsızlık sonucunu düzenlemez. Halkların kendi kaderini tayin hakkı, Medeni ve Siyasi Haklara İlişkin Uluslararası Sözleşme’nin 1. maddesinde açıkça yer alır. Aynı sözleşmenin 27. maddesi ise azınlıklara mensup kişilerin, topluluklarıyla birlikte kültürlerini yaşatma, dinlerini uygulama ve dillerini kullanma haklarını korur.

Bu hükümler, belirli bir siyasi sonucu kendiliğinden doğurmaz. Ancak dil, kültür ve siyasi irade taleplerinin ciddi hukuki dayanaklara sahip olduğunu ortaya koyar.

Kürd halkını temsil ettiğini söyleyenlerden beklenen, bu hakları belirsiz bir geleceğe ertelemeleri değil; açık, tutarlı ve uygulanabilir bir programla savunmalarıdır. Anadilde eğitim talebini evde konuşabilme serbestisine, siyasi temsili birkaç milletvekilliğine, toplumsal eşitliği ise bazı kişilerin makam sahibi olmasına indirgemek yeterli değildir.

Bir temsilcinin sisteme erişebilmesi, temsil ettiği halkın eşitliğe kavuştuğunun kanıtı değildir. Temsilin başarısı, makamın kapısından kimin girdiğiyle değil, o kapının dışında kalan köklü bir milletin hayatında neyin değiştiğiyle ölçülür.

“Bunca bedel ödemenin anlamı nedir?” sorusu, geçmişteki fedakârlıkları değersizleştirmez. O fedakârlıkların bugünün siyasi kararlarında ve haklarında nasıl karşılık bulduğunu sorar. Acıların büyüklüğü, hiçbir yönetime sınırsız yetki vermez. Yas tutan ailelerin hatıraları, insanların emeği ve kuşakların umutları, eleştiriyi susturan bir bağlılık aracına dönüştürülemez.

Ödenen bedeller, halka hesap vermekten kaçınmanın gerekçesi olamaz; tersine, hesap verme sorumluluğunu daha da ağırlaştırır.

Geçmişte bedel ödenmiş olması, gelecekte de yeni bedeller ödenmesini zorunlu kılmaz. Siyasetin sorumluluğu, insan hayatını koruyarak hakları ilerletmektir. Bir kararın değeri, ne kadar sert göründüğüyle veya ne kadar fedakârlık istediğiyle değil, insanların daha özgür, daha güvenli ve daha onurlu yaşamasına ne ölçüde katkıda bulunduğuyla ölçülür.

Aynı şekilde, can kaybının önlenmesi de hakların süresiz ertelenmesine gerekçe yapılamaz. Halkın hayatını korumak ile haklarını savunmak, birlikte yerine getirilmesi gereken iki temel sorumluluktur.

Yenilenme, birkaç ismin yerine başka isimlerin getirilmesinden ibaret değildir. Görev süreleri sınırlandırılmalı, aday belirleme yöntemleri açık ve katılımcı hâle getirilmeli, kaynak kullanımı denetlenmeli ve yöneticiler kararlarını düzenli olarak halka açıklamalıdır. Gençler ve kadınlar yalnız görünür görevlerde değil, karar verme yetkisine sahip konumlarda yer almalıdır. Farklı görüşler, örgütsel sadakat sınavına tabi tutulmadan tartışılabilmelidir.

Hak talepleri de uygulanabilir bir programa bağlanmalıdır. Dil ve eğitim, yerel demokrasi, kültürel kurumlar, adalet, ekonomik eşitlik ve siyasi statü konularında hangi değişikliklerin istendiği açıkça ortaya konulmalıdır. Halk, neyin talep edildiğini, neyin müzakere edildiğini ve hangi güvencelerin arandığını bilmelidir.

Birlik, herkesin aynı düşünmesiyle kurulamaz. Farklı düşünenlerin ortak hakları savunabileceği kurallar, karşılıklı saygı ve güvencelerle kurulabilir. Çoğulculuğu tehdit sayan bir anlayış, halkın birliğini dar bir çevrenin uyumuna indirger.

Kürd halkının geleceği, hiçbir liderin kişisel mirasına ve hiçbir örgütün devamlılığına indirgenemez. Tecrübe değerlidir; ancak yeni kuşaklara alan açtığında ortak bir millî birikime dönüşür. Temsil makamları, halkın devrettiği ve gerektiğinde geri alabileceği sorumluluklardır. Bu makamları elde tutmak, onları haklı biçimde taşımaya devam edildiği anlamına gelmez.

Koltuklara yöneltilen itirazın demokratik karşılığı açıktır:

Halkın adına konuşuyorsanız halka hesap verin.

Bir süreç yürütüyorsanız hedeflerini, sınırlarını ve güvencelerini açıklayın.

Geçmişin bedellerini hatırlatıyorsanız o bedellerin bugünün haklarına nasıl dönüştüğünü gösterin.

Bunları yapamıyorsanız yenilenmenin önünü açın. Halkın geleceğini, kendi siyasi devamlılığınızın sınırlarına hapsetmeyin.

Milletimizin talebi, kendi toprağımızda ve ortak kamusal hayatta kimliğimizle eşit, özgür ve onurlu yaşamaktır. Bu talebi temsil etmek isteyen herkesin meşruiyeti, onu ne kadar açık ve kararlı savunduğunda, ne ölçüde hayata geçirdiğinde ve halka ne kadar hesap verebildiğinde aranmalıdır.

Halkın iradesi, onun adına edinilmiş makamların sürekliliğinden daha büyüktür. Çünkü makamlar geçicidir; halkın özgürlük ve onur talebi kalıcıdır.

Maaruf Ataoğlu

12 Ekim 2025

Günaydın Dostlar… ☀️🌿☕️

Yeni haftamız gönlümüze huzur, işlerimize kolaylık, soframıza bereket getirsin. Umudumuz, muhabbetimiz eksilmesin. 🌹

Sıewe Şıma Wûeşıb 🌹

Günaydın Dostlar… ☀️🌿☕️

Hepinize keyifli, güzel bir pazar günü diliyorum. Bugün gönlümüze huzur, soframıza bereket, dostluklarımıza muhabbet getirsin. Umudumuz diri, yüreğimiz sevgiyle dolu olsun. 🌹

Sıewe Şıma Wûeşıb 🌹

Günaydın Dostlar… ☀️🌿☕️

Yeni gün gönlümüze huzur, soframıza bereket, dostluğumuza muhabbet getirsin. 🌹

Sıewe Şıma Wûeşıb 🌹

EŞREFİYE VE MAŞUKİYE’DE OLDUĞU GİBİ:

ÇATIŞTIR, TESLİM ET!

Haseke’de yaşananları “provokasyon” diye açıklayanlara katılmıyorum.

Benim değerlendirmeme göre burada tartışılması gereken, anlık bir kışkırtmadan ziyade, çatışmayı bir teslimiyet aracına dönüştürmeyi amaçlayan planlı bir stratejidir.

“Provokasyon” dediğinizde, meseleyi birkaç kişinin girişimine veya kontrol dışına çıkan bir olaya indirgeme tehlikesiyle karşı karşıya kalırsınız. Oysa asıl sorulması gereken şudur: Bu çatışma kimin siyasi hesabına hizmet ediyor? Halkın ödediği bedel üzerinden kim, hangi sonucu elde etmek istiyor?

Ben Haseke’ye, Eşrefiye ve Maşukiye’de yaşananlara ilişkin değerlendirmemden bağımsız bakmıyorum. Burada aynı mantığın işletildiğini düşünüyorum: Çatıştır, halkı korku ve belirsizlik içerisinde bırak, direncini aşındır; ardından teslimiyeti, daha fazla kan dökülmesini önlemenin tek yolu olarak sun.

Önce çatışmanın koşulları oluşsun, sonra insanlar canlarını korumakla haklarını korumak arasında seçime zorlansın. En sonunda da dayatılan geri çekilmenin adına “uzlaşma”, teslimiyetin adına “çözüm” densin. Benim itirazım tam da bu siyasi mantığadır.

HTŞ’nin, Türkiye’nin ve bu süreçte ortak hareket ettiğini düşündüğüm diğer aktörlerin rolünün bu çerçevede sorgulanması gerektiğine inanıyorum. Bunun bilinçli bir plan olduğu yönündeki kanaatim açıktır. Elbette bu kanaatin somut delillerle tartışılması gerekir. Ancak “provokasyon” kelimesiyle yetinmek, plan ihtimalini ve siyasi sorumlulukları sorgulamaktan vazgeçmek anlamına gelmemelidir.

Aynı şekilde, Kürd halkı adına siyaset yürütenlerin entegrasyon adı altında geliştirdikleri süreçte; açıkça cevaplaması gereken sorular var.

Böyle bir stratejiye karşı halkı koruyacak siyasi hazırlığınız nedir?

Çatışmanın bedelini ödeyen insanlara ne söylüyorsunuz?

Hangi hakları, hangi güvencelerle koruyorsunuz?

Halkın fedakârlığı, sonradan alınacak kararların sınırsız sermayesi değildir. İnsanlar bedel öderken büyük sözler söyleyip, sonuç aşamasında onları belirsizliğe mahkûm etmeyi kabul etmiyorum. Halk adına karar alanlar, o kararların hesabını da halka vermek zorundadır.

Benim için ölçü açıktır: Bir sürecin sonunda Kürd halkının güvenliği, iradesi ve hakları güçleniyor mu; yoksa halk, çatışmayla yıpratılarak kendisine dayatılan koşulları kabul etmeye mi zorlanıyor?

Bu nedenle Haseke’de yaşananları yalnızca “provokasyon” olarak görmüyorum. Benim gördüğüm ve itiraz ettiğim strateji şudur:

Çatıştır, yıprat, teslim et!

Kürd halkının geleceğini savunmak, bu ihtimali açıkça tartışmayı ve sorumluluk taşıyan herkesten hesap sormayı gerektirir.

Maaruf Ataoğlu

08 Ekim 2026

Günaydın Dostlar… ☀️🌿☕️

Yeni gün gönlümüze huzur, soframıza bereket, yarınlarımıza umut getirsin. 🌹

Sıewe Şıma Wûeşıb 🌹

Bir yolculuğun uzunluğu, halkın özgürlüğüne olan mesafeyi tek başına göstermez.

Tuzluçayır’dan başlayan bir siyasi yolculuğun Suriye, Bekaa, Rusya, Yunanistan, İtalya, Kenya ve yıllar sonra yeniden Ankara’yla kurulacak bir ilişki üzerinden tarif edilmesi, insanı Macellan benzetmesi üzerine düşündürüyor: Bir noktadan yola çıkmak, büyük bir daire çizmek ve sonunda başlangıç noktasına geri dönmek.

Burada “Ankara’ya dönüş” derken yalnızca coğrafi bir dönüşten bahsetmiyorum. İddia edildiği üzere, Kürd meselesini kontrol altında tutmak amacıyla Tuzluçayır’da başlatılan bir siyasi yolculuğun, çözümü yeniden devletin merkeziyle kurulan ilişkide aramasından söz ediyorum. Pervin Buldan’ın açıklamasında kültürel haklara bile gerek olmadığı yönünde dile getirilen yaklaşımı da bu çerçevede değerlendiriyorum.

Bu açıklamayı ve oluşturulan fiilî durumu, şimdilik tek başına başarının veya başarısızlığın kanıtı olarak görmüyorum. Takdiri siz okuyuculara bırakıyorum. Fakat önümüzde ciddi bir muhasebe sorusu olduğu ortada:

Döndüğümüz yerde ne değişti? Biz ne kazandık? Halkımızın geleceği hangi güvencelere kavuştu?

Bir yolculuğun anlamını yalnızca gidilen mesafe belirlemez. İnsan aynı yere bilgiyle, kazanımlarla ve güçlenerek de dönebilir; yorgunlukla, kayıplarla ve daralmış beklentilerle de. Siyasi bir hareketin dönüşünü değerlendirmek için başlangıçtaki taleplerle varılan noktadaki hakları yan yana koymak gerekir. Ancak bu dönüş, inancını yitirmiş, hiçbir hak talep etmeyen bir tükenişin gönüllü olarak kabulüne dönüşüyorsa, Kürd halkı tarafından mutlaka sorgulanmalıdır.

Abdullah Öcalan’ın siyasi yolculuğuna ilişkin tartışmayı da bu zeminde yürütmek gerektiğine inanıyorum. Bir kişinin niyetini okumaktan çok, savunulan siyasetin halkın hayatında neye karşılık geldiğini konuşmalıyız. Çünkü bir milletin geleceği, hiçbirimizin sevgisinden, öfkesinden veya kişisel bağlılığından daha küçük değildir.

Öcalan’a bağlılık duyan insanların duygularını küçümsemek, yaşadıkları acıları yok saymak da elbette doğru değildir. Birçok insan için bu bağlılığın içinde kaybettiği yakınları, gençliği, hapishane yılları ve özlemini duyduğu özgür, birleşik ve bağımsız bir Kürdistan arayışı vardır. Böyle bir hafızaya yukarıdan bakarak, onu taşıyan insanları yok sayarak konuşulamaz. Fakat aynı sebeple, o hafızanın taşıdığı soruların başkaları tarafından dile getirilmesi de engellenemez ve engellenmemelidir.

İnsanın inandığı bir siyasete soru sorması, ne o siyasete düşmanlık yaptığı ne de kendi geçmişini inkâr ettiği anlamına gelir. Geçmişteki fedakârlığın gelecekte hangi haklara dönüşeceğini bilmek, aslında o fedakârlığa duyulan samimiyetin ve saygının bir gereğidir.

On binlerce insan gibi ben de işkence gördüm, hapis yattım, birkaç kez ölüm operasyonlarına maruz kaldım, kurşunlandım ve on yılı aşkın süredir zorunlu nedenlerle sürgünde yaşıyorum. Lütfen yanlış anlaşılmasın; bunları kimsenin karşısına bir üstünlük belgesi olarak koymuyorum. Acılarımızın büyüklüğü veya küçüklüğü, bize birbirimize üstünlük sağlama ya da birbirimizi susturma yetkisi vermez. Yaşadıklarımız, aynı acıların yeniden yaşanmaması için bizlere daha açık düşünme, birbirimizi dinleme ve anlama sorumluluğu yükler.

Bu nedenle ölçümüz, kimin daha çok bedel ödediğiyle sınırlı kalamaz. Asıl muhasebe, ödenen bedelin hangi haklara, hangi kurumlara ve hangi güvencelere dönüştüğü üzerinedir.

Silahların susmasını istemek insani ve vicdani bir sorumluluktur. Halkımızın bir tek evladının daha hayatını kaybetmemesi için gösterilecek her samimi çabayı hem önemser hem de canıgönülden desteklerim. Ancak çatışmanın sona ermesiyle siyasi meselenin çözülmesi arasında bir boşluk bulunmaktadır. Kürd halkının hakları hâlâ açıkça tanımlanmamış ve belirsizlik orta yerde duruyorken şu soruyu sormak gerekir: Bu savaş niye verildi?

Bir çocuk kendi ana dilinde eğitim görebilecek mi? Hayır.

Kürd kimliği anayasal düzeyde açık ve eşit biçimde tanınacak mı? Hayır.

Halkın seçtiği temsilcilerin iradesi korunacak mı? Hayır.

Kürdler kendi geleceklerine ilişkin kararlarda yetki sahibi olacak mı? Hayır.

Verilen sözlerin hukuki güvencesi olacak mı? Hayır.

Bu soruları sorarak cevap aramak, kesinlikle barışın önüne engel koymak değildir. Aslında barışın içini doldurmaktır.

Devletle görüşmek, müzakere etmek ve değişen şartlarda yeni yollar aramak, siyasetin ve siyasetçinin görevleri arasındadır. Hiçbir hareket, başladığı günün bütün yöntemlerine sonsuza kadar bağlı kalmaya zorlanamaz. Elbette gelişen koşullara göre strateji değiştirebilir. Fakat bu değişim sırasında, özgürlük ve var olma mücadelesi veren bir halkın hakları yok hükmünde sayılamaz. Değişimin gerekçesi, amacı ve sınırları ile oluşturulmak istenen yeni “paradigma”, topluma mutlaka açık ve şeffaf bir şekilde anlatılmalıdır.

Bir talep erteleniyorsa, neden ertelendiğini halk olarak bilmek isteriz.

Bir hedeften vazgeçiliyorsa, yerine neyin konulduğunu millet olarak bilmek ve görmek isteriz.

Bir uzlaşma öneriliyorsa, tarafların hangi sorumlulukları üstlendiğini anlamak isteriz.

“Şartlar değişti” cümlesi açıklamanın başlangıcı olabilir; ama tamamı olamaz…

Burada soruların muhatabı yalnızca bir lider değildir. Kürd siyaseti adına konuşan herkes aynı muhasebeye açık olmalıdır. Benim desteklediğim kişi için başka, eleştirdiğim kişi için başka ölçü kullanırsam, halkın hakkını değil, kendi yakınlığımı savunmuş olurum.

Bir siyasi hareketin düşünme gücü, eleştiri karşısında verdiği cevaplarda görülür. Soruyu soranın kimliğini tartışmak yerine sorunun kendisini cevaplayabildiğimiz ölçüde ortak bir gelecek kurabiliriz. İnsanların konuşurken geçmişlerini, dostlarını veya aidiyetlerini kaybetmekten korkmadığı bir siyasi kültüre ihtiyacımız var.

Macellan benzetmesinin düşündürücü tarafı da işte burada ortaya çıkıyor. Tam bir daire çizmiş olmak, tek başına ilerlediğimizi göstermez. İlerlemeyi ancak halkımızın kazandığı haklarla ve günlük yaşamında açılan imkânlarla ölçebiliriz.

Ankara’yla kurulacak yeni bir ilişki Kürd halkına tanınmış haklar, korunmuş bir irade ve güvence altına alınmış bir gelecek getirecekse, bunun değerini teslim etmek gerekir. Fakat halktan sürekli anlayış, sabır ve fedakârlık istenirken karşılığında yalnızca belirsiz vaatler sunuluyorsa, millet olarak muhasebe hakkımızı behemehâl kullanmak zorundayız.

İddia edildiği gibi, Tuzluçayır’da başlayan ve sonunda planlı bir şekilde Ankara’ya uzanan daire kapanabilir. Fakat Kürd halkının hak arayışı, bir siyasi yolculuğun başladığı yere dönmesiyle asla tamamlanmış olmaz.

Soruyu birlikte soralım:

Bunca yolun sonunda Ankara’ya yaklaşırken, kendi özgürlüğümüze de yaklaşıyor muyuz?

Maaruf Ataoğlu

8 Ekim 2026

Günaydın dostlar…

Sabahın serinliğinde bir çay, içimizi ısıtan bir dost sesi… Bugün gönlümüzden geçen güzelliklerden biri gerçeğe dönüşsün. 🌿☕️

Sıewe Şıma Wûeşıb 🌹

Günaydın Dostlar…

Gönlümüz memlekette, selamımız dostlara… 🌿☕️

Sıewe Şıma Wûeşıb🌹

TANINMA MI, DEVLETSİZLİĞİN TESCİLİ Mİ?

KORUNACAK BİR TOPLULUK MU, GELECEĞİNİ BELİRLEYECEK BİR MİLLET Mİ?

Birleşmiş Milletlere başvurmak, Kürd milletinin sesini uluslararası alana taşımak bakımından değerlidir. Fakat başvurunun hangi siyasi anlayışla yapıldığı, başvurunun kendisi kadar önemlidir.

“Devleti olmayan halklar korunmalıdır” denildiğinde sormak zorundayız: Bu koruma, milletlerin kendi geleceklerini belirleme iradesini mi güvenceye alacak, yoksa devletsizliklerini kalıcı bir statüye dönüştürmek için mi yapılacak?

Kürdler yalnızca korunmaya muhtaç bir topluluk değildir. Dili, tarihsel hafızası, ülkesi ve siyasi iradesi olan bir millettir. Elbette “halk” sözcüğü tek başına millî hakları ortadan kaldırmaz. Asıl mesele, bu sözcüğün arkasında millet tanımını yok sayan bir yaklaşımın bulunup bulunmadığı, hangi hakların tanındığı ve hangilerinin dışarıda bırakıldığıdır.

Eğer önerilen çerçeve, “Sizi koruyalım, fakat kendi devletinizi kurma iradenizi artık gündeme getirmeyin” anlamına geliyorsa, burada çok ciddi bir siyasi manipülasyon vardır. Bunun muhasebesinin iyi yapılması gerekir. Çünkü Birleşmiş Milletler tarafından “HALK OLARAK” korunmak, kendi geleceğimiz hakkında “DEVLET KURMA” konusunda karar verme hakkımızdan vazgeçmenin karşılığı olamaz.

Devletleşmek dâhil, siyasi geleceğimize ilişkin seçenekleri başkalarının peşinen elemesi asla kabul edilemez. Hangi statüyü istediğimize, hangi güvencelerle yaşayacağımıza Kürd milletinin kendisi karar verecektir.

BM’ye hangi adla başvurulduğu kadar, hangi taleplerle gidildiği de açıklanmalıdır. Koçyiğit’in sözlerinden anlaşıldığı üzere, “DEVLET SAHİBİ OLMAYAN HALKLAR” için tanınma mı, kültürel koruma mı, yoksa siyasi statü mü isteniyor?

Rojava ve Bakûrda statüden peşinen vazgeçmiş olmaları bu çelişkili durumu çok daha görünür kılmaktadır.

Kürdistan’ın ve milletimizin kendi geleceğini belirleme hakkının bu başvurudaki yeri nedir?

Bu konuda hangi talep ortaya konulmaktadır?

Bizim ihtiyacımız, adına konuşulan ve sürekli himaye bekleyen bir topluluk olarak tarif edilmek değildir umarım.

Koçyiğit’in şu sözleri çok manidardır: Biz Filistin gibi değiliz. Filistin’in devlet olma talebi var. Biz ise kendi adımıza konuşabilen, haklarını savunabilen ve geleceği korunması gereken bir halk olarak orada var olmak istiyoruz.

Koruma da kıymetlidir. Fakat bir milletin ufku, başkalarının ona uygun gördüğü korumanın sınırlarına asla sığdırılamaz. Kürdler, millet olmaktan kaynaklanan DEVLET olma hakkından asla vazgeçmez.

https://x.com/medyahabertv14/status/2106101934645969155?s=12

Maaruf Ataoğlu

05 Ekim 2026

Günaydın Dostlar…

Memleketin özlemi gönlümüzde, dostların sevgisi yüreğimizde. İyi bir hafta sonu geçirmeniz dileğiyle… 🌿☕️

Sıewe Şıma Wûeşıb🌹