Birlik ve beraberlik” diyen bir Diyanet İşleri Başkanlığı,

İtalyanca, Rusça, İspanyolca Hutbe yayınlayabiliyor. Fakat Kürtçeyi duymuyor.

Bu artık ihmal değil, bir ırkçı tercihtir.

Bu, eksiklik değil; Allahın yarattığı bir Kavmi inkârın kurumsal hâlidir.

Allah’ın yarattığı dilleri tanımayıp, kulun icat ettiği sınırları kutsayan bir anlayışın ahlakı olmaz. Ahlakı olmayan bir kurumun dini de olmaz.

Kardeşlikten söz edip bir halkın dilini yok sayanların vaazı, hutbe değil resmî ırkçılığın toplumu kutuplaştıran ırkçı bir zihniyetin metnidir.

Kürtçe yoksa, Hutbe ve İslami “muhabbet” lafta kalır.

Eşitlik yoksa, “birlik” yalnızca zorlamadır.

İnanç-İman, inkârla yan yana durmaz.