Habocan

Seninle olmak vardı şu anda,

Pera’dan tarihî yarımadaya bakarken.

Pera Palas’tan Pierre Loti’yi seyre dalarken,

Çiçek Pasajı’nda, Agop Meyhanesi’nde

Kadehlerimizde zamanı yudumlarken.

Sen Konstantinopolis’i anarken,

Ben İstanbul’un yorgun yüzüne bakardım.

Aynı taşlarda yürür,

Aynı rüzgârı solurduk belki;

Ama her ikimiz de bilirdik ki

Şehirlerin de insanlar gibi

Birden fazla adı,

Bir de yalnızlığı vardır…

Ve akşam, Galata’nın taş merdivenlerinden

Usulca Haliç’e inerken,

Ne sen tarihi inkâr edebilirdin,

Ne ben zamanı geri çevirebilirdim.

Yalnızca gözlerin kalırdı gözlerimde;

Bir de yarım kalmış cümlelerin,

İstanbul’un bitmeyen sevinci ve hüznü gibi…

Maaruf Ataoğlu

8 Temmuz 2026