Köküm Toprakta, Dalım Sonsuzlukta
Bir ömür sürdüm avuçlarımda kaldı kırık bir ışık,
Her sevinç ardında saklandı benden ayrılık.
İnsan dediğin, göğe uzanan bir yalnız ağaç;
Kökü toprağa mahkûm, dalı sonsuzluğa âşık.
Bir gün sessizce düşecek takvimlerden adım,
Rüzgâr taşıyacak beni, benden kalan son feryadım.
Lakin bir gönülde iyiliğim kalabilmişse,
Ölüm değil o vakit; yeniden kendimi doğmuş sayarım.
Maaruf Ataoğlu
20 Haziran 2026