Prangalarım Var, Annem
Siebengebirge nere, Şerewdin nere…
Biri gurbetin sessiz taşı, biri hafızanın dile gelmiş dağı.
İnsan bazen demirle değil; hasreti, zamanı ve kaderi taşıdığı için tutsaktır.
Bu yüzden en uzun yollar ayaklarla değil, yürekle yürünür.
Sülbüs’ün yeli nere, Çotla’nın çiçeği nere…
Yurt, yalnız gidilen yer değildir; insanın ruhunun dönmekten hiç vazgeçmediği yerdir.
Prangalarım var, sana gelemiyorum annem;
Ama bil ki her özlem, sonunda toprağını bulmak isteyen bir su gibi, mutlaka kaynağına döner.
5 Temmuz 2026
Siegburg