Roma
Roma’ya kaçıncı gelişim, saymadım yılları,
Taşlar aynı taşlar, ben değilim dünkü ben şimdi.
Gençliğim aceleydi, gözüm yüzeydeydi,
Altmış beşimde zaman, sustu da konuştum Roma’yla.
Bir Zaza’nın omzunda yüzyılların yükü,
Forum’da yürürken çoğalır insanın kökü.
Bir imparatorluk çökmüş, ben hâlâ ayaktayım,
Demek ki taş değilmiş asıl direnen; ömürmüş bendeki.
Daha önce gördüm Roma’yı, ama hissetmedim,
Bu kez sütunlar kalbime değdi, geçtim kendimden.
Yaş Kemal’e erince mi ağırlaşıyor dünya,
Yoksa insan eksildikçe mi çoğalıyor anlam?
Roma bana baktı, ben Roma’ya sustum,
Zamanın yüzü kırışık, benimki tanıdık dostum.
Bir Zaza, altmış beşinde, taşların arasında,
Roma’da Anladım: Yol bitmiyor; sadece adımlar yavaşlıyor.
Maaruf Ataoğlu
02.2.2026 Roma
