Sayın Ahmet Zeki Okçuoğlu’na,

Sevgili Ahmet Abi,

Kaleme aldığınız metni dikkatle okudum. Açık ifade etmek gerekir ki; ortaya koyduğunuz değerlendirme, bazı haklı hassasiyetler barındırıyor olsada, bütünlüğü itibariyle analitik bir çözümleme değil, kafanızdaki önceden verilmiş bir hükmün metne giydirilmesi izlenimini vermektedir.

Bu çerçevede, aşağıdaki hususları net ve tereddütsüz bir biçimde ifade etme ihtiyacı doğmuştur:

1. Başlıktan itibaren kurulan dil, analiz değil bu bir ithamdır.

• “Kürt Milliyetçiliğinin Tasfiye Planı” ifadesi, daha en başta metni bir değerlendirme olmaktan çıkarıp, önceden kararı verilmiş ve hükmü kurulmuş bir siyasi bir iddianamedir.

• Bu tür başlıklar, okuyucuyu düşünmeye değil, karşıtlık yaparak taraf olmaya çağırır.

• Oysa Kürt meselesi gibi tarihsel ve çok katmanlı bir konuda ihtiyaç olan şey; hüküm dağıtmak değil, toplumsal hafızada düşünsel derinlikli çözüm üretmektir.

2. Süreci toptan reddetmek, gerçekliği değil pozisyonu bulunduğunuz pozisyonu yansıtıyor.

• Silahsızlanma sürecinin eksik, kırılgan veya geri dönüş riskleri taşıdığı elbette tartışılabilinir.

• Ancak bunu bütünüyle “retorik” olarak nitelendirmek, sahadaki değişimleri yok saymak, Kürdistan halkının bu anlamsız savaşa taraf olmadığını anlamamak anlamına gelir.

• Bu yaklaşım, eleştiri değil; kendi siyasi pozisyonunuzu mutlaklaştırmanın bir çabasıdır.

3. PKK’yi tek boyutlu tanımlamak, meseleyi Kürt halkının özgürlük mücadelesini sığlaştırır.

• PKK’ye yönelik suçlama yapmak, eleştirmek meşrudur ve gereklidir.

• Ancak onu doğrudan bir bütünüyle “devlet aparatı” gibi tanımlamak, tarihsel, sosyolojik ve siyasal gerçekliği aşırı derecede indirgemek ve Kürd gençlerinin özgürlük mücadelesi uğruna savaştıklarını inkar etmektir.

• Bu yaklaşım, çözüm Kürd halkının mücadelesine çözüm üretmez; yalnızca iç dünyanızdaki karmaşık bir gerçeği slogan düzeyine indirir.

4. “Egemenlik dışında her şey anlamsızdır” yaklaşım siyaseti ise Küzey Kürdistan siyasetini kilitler.

• Egemenlik, elbette bir milletin en temel ve vazgeçilmez hakkıdır.

• Ancak siyaset, sadece nihai hedefler üzerinden değil; aşamalı kazanımlar ve güç dengeleri üzerinden ilerler.

• “Ya tam egemenlik ya hiç” yaklaşımı, teorik olarak sert görünebilir; fakat pratikte siyasal alanı daraltan ve bu güne kadar içinden çıkılamayan bir çıkmazı üretir.

5. Statü kavramını daraltmak, tartışmayı fakirleştirir

• Statü yalnızca bağımsızlık değildir; özerklikten federasyona, ana dil hakkından, kültürel ve anayasal güvencelere kadar geniş bir yelpazeyi kapsar.

• Bu çeşitliliği yok saymak, kavramı netleştirmek değil; niyetiniz gibi dar bir bakışla mücadeleyi ideolojik bir kalıba hapsetmektir.

6. Diyalog ve işbirliğini “teslimiyet” olarak okumak stratejik bir hata değil olsa olsa siyasi öngörüsüzlüktür.

• Deklarasyondaki “geniş işbirliği” vurgusunu doğrudan bir “uzlaşma ve teslimiyet” olarak yorumlamak, ön yargılı bir yaklaşım ile metni zorlayarak okumaktır.

• Siyaset, yalnızca dostlarla değil; çoğu zaman karşıtlarla yürütülen ön görülü bir müzakere sanatıdır.

• Diyalog kapılarını kapatan bir anlayış, güç üretmez; yalnızca retorik söylemlerde bulunarak kendini izole eder.

7. Siyaseti yalnızca  Kürd’ler arası “karşıtlık” üzerinden tanımlamak büyük bir eksikliktir.

• Siyasetin doğasında karşıtlık vardır, bu doğrudur.

• Ancak siyaset yalnızca aynı ulusun çocuklarıyla karşıtlıkla değil, onların yapamadığını yaparak alternatif çözümler üretme kapasitesiyle anlam kazanır.

• Karşıtlığı mutlaklaştırmak, siyaseti mücadele olmaktan çıkarıp sabit bir gerilim yaratma alanına hapseder.

8. “Yapıcı dil”i itaat olarak yorumlamak, siyasal öngörüden yoksun bir anlayışa sahip hapsolmaktır.

• Yapıcı dil, teslimiyet değil; meşruiyet üretmenin en belirgin temel aracıdır.

• Sertlik, çoğu zaman güç göstergesi değil; zayıflığın belirtisini örten bir maske olabilir.

• Siyaseti sadece sertlik üzerinden tanımlamak, siyasi mücadeleyi etkisizleştirir.

9. Ayrıca, hafıza ile istismar kavramlarını bilinçli biçimde iç içe geçirmek doğru değildir.

• “Acıların istismar edilmemesi” çağrısını, “hafızanın bastırılması” olarak yorumlamak ciddi bir anlam kaymasıdır.

• Bir halkın hafızası korunur; ancak bu hafızanın siyasetin tek belirleyeni haline gelmesi de başka bir çıkmaz üretir.

10. Metin boyunca hâkim olan yaklaşımınız: çoğulculuğa kapalı, tek doğruya dayalı anlaşılmaz bir siyaset biçimidir.

• Yazınızda farklı bir çizgiyi, alternatif bir arayış ya da yeni bir siyasal dili, doğrudan “tasfiye planı” olarak kodlandırmak kendi dar bakışınızın aynasıdır.

• Bu yaklaşım, bir eleştiri değil; tam tersine Kürd halk hareketini PKK ile sınırlayan çoğulculuğun reddidir.

• Oysa Kürt siyasetinin en büyük ihtiyacı, tek seslilik değil; çok seslilik içinde ortak akıl üretme kapasitesidir.

Sonuç olarak:

Bu metin;

• bazı yerlerde haklı sorular sormakta,

• ancak bu soruları abartılı genellemeler, indirgemeler ve niyet okumalarıyla zedelemektedir.

Daha önemlisi:

Eleştiri adı altında, farklı bir siyasal arayışı baştan mahkûm eden bir dil kurulmaktadır.

Bu yaklaşım;

• Kürt siyasetini güçlendirmez,

• aksine daraltır, sertleştirir ve çözüm üretme kapasitesini zayıflatır.

Son söz:

Kürt meselesi;

• sizin yaptığınız gibi sloganlarla değil,

• mutlak doğrularla değil,

• ideolojik katılıklarla hiç değil…

akıl, denge, cesaret ve stratejik derinlikle hamleler ile yürütülebilecek bir meseledir.

Bu dengeyi kaybeden her yaklaşım niyeti ne olursa olsun

sizin yaptığınız gibi çözümün değil, tıkanmanın parçası haline gelir.

Saygıyla