Şerewdin’den esen yel, adını söyler yine,
Ren susar, Siebengebirge seni bekler yine.
Unuttum derken gece, bir düş dokunur kalbime;
Gözlerimi kapatırım… Karşımda yine sen.
Ne yollar unutturabildi ne de geçen yıllar,
Senden kalan bir sızı içimde hâlâ yaşar.
Ömür dediğin nedir; biraz hüzün, biraz keder…
Bitmeyen tek hasretim: Yine sen, Kürdistan…
Maaruf Ataoğlu
16 Eylül 2026