Siz Alis harikalar diyarında yaşıyorsunuz herhalde. Benim yazılarımı okursan PKK en çok ben eleştiriyorum ve teşir ediyorum. Hem siz her Kürdü PKK li gördüğünüz için onları görmüyorsunuz. Yada okumuyorsunuz. Kürdistan coğrafi olarak 4 parçaya bölünmüş bir ülkedir. Siyasi bağımsızlığı olmasada ülkeler ve halklar varlıklarını tarih boyunca hep sürdürmüşlerdir. Ve sürdürmeye devam edeceklerdir. Önemli olan herkesin Ana diliyle kültürüyle Anayasal güvence altında yaşamasıdır. Biz milattan 5 bin yıl önceden beri o toprakların sahibiyiz. Bize gidin dünkü misafirlerimiz olarak kabul ettiklerimiz siz Türk kardeşlerimizsiniz. Ama bakıyorum Mezopotamya’nın sahibi olmuş bizi kovuyorsunuz. İşte tamda sıkıntı burada bu bariz bir ırkçılıktır. Irkçılık yapmayın lütfen.
Bir halkın kendi diliyle konuşması, kültürünü yaşatması ya da bunun kamusal alanda tanınmasını talep etmesi; “mağdur edebiyatı” değildir. Bu, en temel insani ve kültürel haktır.
Lazların kendi içinde Lazca konuşması ile Kürtlerin meselesini aynı düzleme koymak ise meseleyi basitleştirmekten öte, tarihsel ve sosyolojik gerçekliği görmezden gelmektir. Çünkü burada tartışılan şey yalnızca “konuşmak” değil; dilin kamusal alandaki yeri, eğitim hakkı, kültürel görünürlük ve siyasal temsildir.
Sen “biz mutluyuz” diyebilirsin. Buna kimsenin itirazı yok.
Ama senin memnuniyetin, başka birinin yaşadığı sorunu yok sayma hakkı vermez.
Kaldı ki,
“Rahatsız olan gider” demek; bir ülkeyi ortak vatan olmaktan çıkarır, onu bir tahakküm alanına çevirir.
Devlet dediğin yapı, hoşuna gidenlerin değil; farklı olanların da kendini ait hissedebildiği ölçüde güçlüdür.
“Kürdistan” meselesine gelince…
Bu kavram, sadece bugünün siyasi sınırlarıyla tartışılacak bir mesele değildir.
Tarihsel, coğrafi ve sosyolojik bir tanımlamadır.
Nasıl ki Balkanlar birden fazla ülkenin sınırları içinde yer alıyorsa, Kürdistan da benzer şekilde farklı devletlerin sınırlarına dağılmış bir coğrafi gerçekliktir.
Bunu kabul etmek, bölücülük değil; realiteyi inkâr etmemektir.
Asıl mesele şudur:
Birlik; inkârla değil, tanımayla kurulur.
Kardeşlik; bastırarak değil, eşit hissederek yaşanır.
Oranın coğrafi haritadaki ismi Kürdistan’dır.
Siz Alis harikalar diyarında yaşıyorsunuz herhalde. Benim yazılarımı okursan PKK en çok ben eleştiriyorum ve teşir ediyorum. Hem siz her Kürdü PKK li gördüğünüz için onları görmüyorsunuz. Yada okumuyorsunuz. Kürdistan coğrafi olarak 4 parçaya bölünmüş bir ülkedir. Siyasi bağımsızlığı olmasada ülkeler ve halklar varlıklarını tarih boyunca hep sürdürmüşlerdir. Ve sürdürmeye devam edeceklerdir. Önemli olan herkesin Ana diliyle kültürüyle Anayasal güvence altında yaşamasıdır. Biz milattan 5 bin yıl önceden beri o toprakların sahibiyiz. Bize gidin dünkü misafirlerimiz olarak kabul ettiklerimiz siz Türk kardeşlerimizsiniz. Ama bakıyorum Mezopotamya’nın sahibi olmuş bizi kovuyorsunuz. İşte tamda sıkıntı burada bu bariz bir ırkçılıktır. Irkçılık yapmayın lütfen.
Önce şunu netleştirelim:
Bir halkın kendi diliyle konuşması, kültürünü yaşatması ya da bunun kamusal alanda tanınmasını talep etmesi; “mağdur edebiyatı” değildir. Bu, en temel insani ve kültürel haktır.
Lazların kendi içinde Lazca konuşması ile Kürtlerin meselesini aynı düzleme koymak ise meseleyi basitleştirmekten öte, tarihsel ve sosyolojik gerçekliği görmezden gelmektir. Çünkü burada tartışılan şey yalnızca “konuşmak” değil; dilin kamusal alandaki yeri, eğitim hakkı, kültürel görünürlük ve siyasal temsildir.
Sen “biz mutluyuz” diyebilirsin. Buna kimsenin itirazı yok.
Ama senin memnuniyetin, başka birinin yaşadığı sorunu yok sayma hakkı vermez.
Kaldı ki,
“Rahatsız olan gider” demek; bir ülkeyi ortak vatan olmaktan çıkarır, onu bir tahakküm alanına çevirir.
Devlet dediğin yapı, hoşuna gidenlerin değil; farklı olanların da kendini ait hissedebildiği ölçüde güçlüdür.
“Kürdistan” meselesine gelince…
Bu kavram, sadece bugünün siyasi sınırlarıyla tartışılacak bir mesele değildir.
Tarihsel, coğrafi ve sosyolojik bir tanımlamadır.
Nasıl ki Balkanlar birden fazla ülkenin sınırları içinde yer alıyorsa, Kürdistan da benzer şekilde farklı devletlerin sınırlarına dağılmış bir coğrafi gerçekliktir.
Bunu kabul etmek, bölücülük değil; realiteyi inkâr etmemektir.
Asıl mesele şudur:
Birlik; inkârla değil, tanımayla kurulur.
Kardeşlik; bastırarak değil, eşit hissederek yaşanır.
Sen birlikten söz ediyorsun,
ama kullandığın dil dışlayıcı.
Sen kardeşlik diyorsun,
ama önerdiğin şey tek tip bir aidiyet.
Bu bir çelişkidir.
Gerçek güç;
farklılıkları tehdit olarak görmekte değil,
onları birlikte yaşatabilmektedir.